حرف همه را باور کردیم، به نتیجه نرسیدیم! یکبار حرف خداوند را باور کنیم!

 در این مطلب می خواهیم چند آیه از آیات قرآن را با یکدیگر مطالعه کنیم. می خواهیم چند از آیه از آیات قرآن را بخوانیم اما با معنی اش! بخوانیم و قدری درباره معنای آن فکر کنیم و ببینیم چقدر این آیات را باور کرده ایم و مهم تر از آن چقدر به این آیات عمل کرده ایم! چقدر کلام خدا را باور کرده ایم؟

در آیه ۳ سوره طلاق خواندیم:

وَیَرْزُقْهُ مِنْ حَیْثُ لَا یَحْتَسِبُ وَ مَن یَتَوَکَّلْ عَلَى اللَّهِ فَهُوَ حَسْبُهُ إِنَّ اللَّهَ بَالِغُ أَمْرِهِ قَدْ جَعَلَ اللَّهُ لِکُلِّ شَیْءٍ قَدْرًا

و از جایى که حسابش را نمى‌کند، به او روزى مى‌رساند، و هر کس بر خدا اعتماد کند او براى وى بس است. خدا فرمانش را به انجام ‌رساننده است. به راستى خدا براى هر چیزى اندازه‌اى مقرر کرده است.

ای کاش آنقدر شرک در وجودمان رخنه نکرده بود که نتوانیم بفهمیم و درک کنیم که معنای این جمله که “تنها بر تو توکل کنیم برایمان کافی است” یعنی چه؟! ای کاش تنها یک بار، تنها یک بار هم، خالصانه بر خدایمان توکل می کردیم. تنها یک بار هم به او اعتماد می کردیم. اما افسوس شرک چنان با وجودمان یکی شده است که به وعده های همه دلخوش می شویم، جز وعده های خداوند! همان که می گوید خُلف وعده نمی کند!

در آیه ۳۶ سوره زمر خواندیم:

أَلَیْسَ اللَّهُ بِکَافٍ عَبْدَهُ

آیا خداوند برای بندگانش کافی نیست؟

ای کاش این آیه را می خواندیم  و باور می کردیم که تو برایمان کافی هستی! قدری در خودمان فرو رویم و فکر کنیم که چرا اینقدر خداوند در زندگی مان کم رنگ است! این می تواند دو دلیل داشته باشد: یا خودمان را لایق ارتباط نزدیک با خداوندی نمی دانیم که می گوید از رگ گردن به شما نزدیک ترم! یا به قدرت خداوند ایمان نداریم و فکر می کنیم هر کاری از دست خداوند برنمی آید! علت هر کدام از این دو مورد باشد، نشان می دهد هنوز قرآن را نخوانده ایم. هنوز قرآن را درک نکرده ایم!

خداوند برایمان کافی است!

در آیه ۳۸ سوره زمر خواندیم

قُلْ حَسْبِیَ اللَّهُ عَلَیْهِ یَتَوَکَّلُ الْمُتَوَکِّلُونَ

بگو: خداوند مرا بس است. اهل توکّل تنها بر او توکّل مى‌کنند

ای کاش این آیه تنها لق لقه زبانمان نبود بلکه به آن یقین هم داشتیم! مانند این همه ذکری که بارها و بارها تکرار می کنیم به امید رسیدن به ثواب! به امید رسیدن به بهشت! غافل از اینکه آنچه نتایج را خلق می کند ایمان به آن ذکر است نه تکرار طوط وار آن!

در آیه ۱۶۰ سوره آل عمران خواندیم:

إِن یَنصُرْکُمُ اللَّهُ فَلَا غَالِبَ لَکُمْ وَ إِن یَخْذُلْکُمْ فَمَن ذَا الَّذِی یَنصُرُکُم مِّن بَعْدِهِ و َعَلَى اللَّهِ فَلْیَتَوَکَّلِ الْمُؤْمِنُونَ

اگر خدا شما را یارى کند، هیچ کس بر شما غالب نخواهد شد؛ و اگر دست از یارى شما بردارد، چه کسى بعد از او شما را یارى خواهد کرد؟ و مؤمنان باید تنها بر خدا توکل کنند.

این آیه را خواندیم ولی در تمام طول زندگی مان، آدم های اطرافمان را یاری گر زندگی مان دانستیم. به آنها چنان قدرت دادیم گویی تنها آنها هستند که می توانند کمک مان کنند، تنها آنها هستند که می توانند زندگی مان را سرو سامان دهند یا برعکس  اگر آنها بخواهند می توانند کمک شان را از ما دریغ کنند و بدبخت مان کنند!! ای کاش می فهمیدیم که تنها یاری گر زندگی مان تو هستی و نه هیچ کس دیگری..


کلام خداوند را باور کن!

کلام خداوند را باور کن!

در آیه ۱۰ سوره مجادله خواندیم:

إِنَّمَا النَّجْوَى مِنَ الشَّیْطَانِ لِیَحْزُنَ الَّذِینَ آمَنُوا وَ لَیْسَ بِضَارِّهِمْ شَیْئًا إِلَّا بِإِذْنِ اللَّهِ وَ عَلَى اللَّهِ فَلْیَتَوَکَّلِ الْمُؤْمِنُونَ

همانا نجوا از طرف شیطان است، تا کسانى را که ایمان آورده‌اند دلتنگ گرداند، و جز به فرمان خدا هیچ آسیبى به آنها نمى‌رساند و مؤمنان باید بر خدا توکل کنند.

نجوا تنها از ناحیه شیطان است!

خواندیم نجوا، ناراحتی، غم، غصه، ترس، استرس و تمامی احساسات بد تنها از ناحیه ی شیطان است و تا زمانی که با خداوند باشیم، نمی تواند هیچ ضرری به ما برساند و مومنان تنها باید بر او توکل کنند.

این آیه را خواندیم ولی تمام عمر ترسیدیم، ترسیدیم از اینکه نکند پولمان تمام شود، نکند کسی دوست مان نداشته باشد، نکند بیمار شویم، نکند فرزندمان بیمار شود و هزاران نکند دیگری که تمامی ندارد…

ای کاش وقتی این آیه را می خوانیم به آن عمل هم بکنیم و در تمام زندگی مان تنها بر تو توکل کنیم و غمگین و محزون نشویم! زیرا طبق وعده خداوند، آنکه به او ایمان دارد مصداق آیه لاخوف علیهم و لاهم یحزنون می شود و نه ترسی دارد و نه غمی!

در آیه ۲۸ سوره رعد خواندیم:

الَّذِینَ آمَنُوا وَ تَطْمَئِنُّ قُلُوبُهُم بِذِکْرِ اللَّهِ أَلَا بِذِکْرِ اللَّهِ تَطْمَئِنُّ الْقُلُوبُ

همان کسانى که ایمان آورده‌اند و دلهایشان به یاد خدا آرام مى‌گیرد.آگاه باش که تنها با یاد خدا دلها آرام می گیرد

این آیه را می خوانیم و ذکر روز و شب مان است اما هنوز هم آرام نشده ایم و همچنان می ترسیم از آینده ای که هنوز نیامده است و برای رسیدن به آرامش به دنبال رسیدن به عواملی بیرون از خودمان هستیم، غافل از اینکه هر چه هست درون خودمان است و هر چه بیرون از ماست، همگی حاصل ایمان و باورهای خودمان است..

در آیه ۵ سوره فاتحه خواندیم:

إِیَّاکَ نَعْبُدُ وَإِیَّاکَ نَسْتَعِینُ

تنها تو را مى‌پرستیم و تنها از تو یارى مى‌جوییم

ای کاش همانگونه که ای آیه را بارها و بارها در نمازهایمان تکرار می کنیم، بتوانیم به آن عمل هم بکنیم. ای کاش تنها تو را می پرستیدیم و تنها از تو یاری می خواستیم!

خدایا تو با آیات قرآن راه درست و صراط مستقیم را به ما نشان دادی اما ما آیات تو را باور نکردیم! ما تمام عمر شرک ورزیدیم! کفر و شرک، قفل زده است بر قلب های ما تا نفهمیم که چه می گویی و از ما چه می خواهی!

تنها رب، تنها قدرت ، تنها فرمانروا، تنها یاری گر ما، تو هستی .. تنها تو هستی که تمام خزائن آسمان ها و زمین از آن اوست و کافیست به تو وصل شویم.

خداوند در قرآن می گوید ای بندگان من: سلامتی، شادی، ثروت، قدرت، تنها و تنها در توحید و یکتا پرستی است در مقابل، فقر، گرفتاری، بیماری و شقاوت، تنها و تنها نتیجه شرک ورزیدن است

سال ها قرآن را خواندیم آنگونه که به ما گفتند
 غلط به ما گفتند و ما هم غلط فهمیدیم!

امیر طبسی

افراد کمی آنچه گفته شد را باور می کنند

افراد کمتری به آن عمل می کنند

و همان افراد کمتر، بیشترین نتایج را می گیرند

دیدگاهتان را بنویسید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *

این فیلد را پر کنید
این فیلد را پر کنید
لطفاً یک نشانی ایمیل معتبر بنویسید.
برای ادامه، شما باید با قوانین موافقت کنید

نوشتهٔ پیشین
اولو الالباب چه کسانی هستند؟ چگونه می‌توانیم اولوا الالبات باشیم؟
نوشتهٔ بعدی
چرا باور نداری که می‌تواند نابرده رنج هم، گنج میسر شود؟!
فهرست